سه شنبه ۷ بهمن ۱۴۰۴
تغییرات اقلیمی که یکی از موضوعات پر بحث در میان کشورهای مختلف جهان است، روی دریای خزر تاثیر گذاشته و معاون سازمان محیطزیست درمورد وضعیت این دریا طی ۱۰ سال آینده توضیحاتی ارائه کرد.
به گزارش مجله خبری تپور؛ پیشروی آب دریای خزر از سال ۱۹۷۵ میلادی آغاز شد و روند آن تا سال ۱۹۹۵ بسیار کند بود، بهطوری که سالانه تنها چند سانتیمتر جابهجایی داشت و اثرات آن بهصورت آشکار مشاهده نمیشد. این روند تا سال ۲۰۲۰ بهصورت میانگین زیر ۷ سانتیمتر ادامه داشت، اما از سال ۲۰۲۰ شدت پیشروی افزایش یافت و حتی کشورهای همسایه را غافلگیر کرد، بهطوری که رشد آن به حدود ۱۹.۵ سانتیمتر در سال رسید.
با این میزان افزایش، در طی پنج سال سطح آب دریای خزر تقریباً یک متر کاهش یافت. احمدرضا لاهیجان زاده، معاون دریایی سازمان حفاظت محیطزیست به فارس میگوید که برای مقایسه، اگر همان میانگین قبلی ۷ سانتیمتر سالانه در نظر گرفته میشد، رسیدن به این میزان کاهش حدود ۱۲ تا ۱۳ سال طول میکشید.
پیشبینیها نشان میدهند که این روند ممکن است ادامه داشته باشد و مدلها کاهش سطح آب تا سال ۲۰۵۰ را پیشبینی میکنند، اگرچه ضریب خطای پیشبینیها برای سالهای دورتر، مانند ۲۱۰۰، بسیار بالا است.مطالعات نشان میدهند که افزایش دما و شدت تبخیر مهمترین عوامل کاهش سطح آب هستند و کاهش ورودی رودخانهها نیز در این روند مؤثر است.
لاهیجان زاده میگوید که برخی گزارشها از روسیه نیز حاکی از آن است که طی ده سال آینده این کاهش سطح آب ادامه خواهد داشت و احتمالاً به حدود ۲ متر میرسد.بنابراین کارشناسان توصیه میکنند برای برنامهریزی، با بدترین سناریو حرکت شود.
مطالعات علمی کشورهای مختلف نشان میدهد که دریای خزر با کاهش قابل توجه سطح آب روبهرو است و این روند در سالهای آینده ادامه خواهد داشت. کارشناسان اصلیترین علت این کاهش را افزایش دما و شدت تبخیر آب عنوان میکنند، در حالی که کاهش میزان بارش و کم شدن ورودی رودخانهها، بهویژه رودخانه ولگا، روند را تشدید کرده است.
تحقیقات بینالمللی پیشبینی میکنند که اگر روند فعلی ادامه یابد، سطح آب دریای خزر تا پایان قرن ممکن است چند متر کاهش یابد. پژوهشگران همچنین هشدار دادهاند که این کاهش میتواند پیامدهای جدی زیستمحیطی و اقتصادی برای کشورهای حاشیهای به همراه داشته باشد، از جمله تهدید گونههای آبزی، کاهش ماهیان خاویاری و مشکلات برای فعالیتهای بندری و کشاورزی.پژوهشها تأکید دارند که همکاری کشورهای حاشیهای و مدیریت بهتر منابع آب برای کاهش آثار این بحران حیاتی است.
علاوه بر این، فعالیتهای انسانی مانند سدسازی و برداشت آب در حوضههای آبریز نیز نقش مهمی در کاهش سطح آب دارند و میتوانند روند طبیعی را تشدید کنند.کارشناسان توصیه میکنند که با توجه به پیشبینیهای بلندمدت، برنامهریزیها باید با بدترین سناریو کاهش آب صورت گیرد تا آثار اقلیمی و اقتصادی به حداقل برسد.
انتهای خبر/۱۳۰۴
تمام حقوق برای مجله خبری تپور محفوظ می باشد کپی برداری از مطالب با ذکر منبع بلامانع می باشد.