پنجشنبه ۹ بهمن ۱۴۰۴
وقتی بسیاری از سیاستمداران به کلیگویی بسنده میکنند، رهبر انقلاب امشب با صراحت گفتند: «چرا باید غنیسازی بماند، چرا نباید به آمریکا اعتماد کرد و چرا اتحاد ملت همچنان رمز پیروزی است.»
به گزارش مجله خبری تپور؛ ابراهیم افشاری: سخنان رهبر انقلاب بیش از آنکه یک تبیین سیاسی باشد، یک «نقشه ذهنی» برای مردم است. ایشان با انتخاب واژهها، نمونههای عینی و خاطرات خاص، هم ذهنیت مخاطب داخلی را بازسازی کردند و هم روایت دشمن را شکستتند.
چرا استعداد و موفقیت به رخ کشیده میشود؟
رهبر انقلاب سخن را از مدالهای علمی و موفقیتهای ورزشی آغاز کردند. این نقطهچینی ساده نبود؛ او میدانست ذهن مخاطب ایرانی زیر فشار بمباران رسانهای درباره «ناامیدی و بنبست» قرار دارد. آوردن مثالهای ملموس از جوانان موفق، یک «شکستن فریم» بود؛ یعنی رهبر قبل از ورود به بحثهای سخت، ذهن مخاطب را به یاد داشتههای واقعی خودش انداخت: ما ملتی هستیم که حتی زیر فشار هم تولید و پیشرفت میکنیم.
چرا اتحاد ملی برجسته شد؟
دشمن در جنگ ۱۲ روزه روی انفجار شکافها سرمایهگذاری کرده بود. رهبر انقلاب با یادآوری همان روزها، نقطه مقابل روایت رسانههای بیگانه را نشانه گرفتند: «مردم ایران نه علیه نظام، بلکه علیه دشمن به خیابان آمدند.»این بازگویی، فقط مرور گذشته نبود؛ بلکه «یادآوری حافظه جمعی» بود. در جنگ شناختی، فراموشی نزدیکترین طعمه و بزرگترین خطر است و رهبری با احضار خاطرهای زنده، دوباره ذهن مردم را واکسینه کرد.
چرا غنیسازی اینگونه تبیین شد؟
رهبر انقلاب موضوع پیچیدهای مثل غنیسازی را به زندگی روزمره مردم پیوند زدند: کشاورزی، صنعت، محیطزیست. این یک تکنیک ارتباطی است؛ انتقال مسئله از سطح انتزاعی به سطح عینی. رهبر انقلاب نمیخواستند مخاطب فقط بداند ایران «۱۰ کشور برتر» است، بلکه میخواستند مردم احساس کنند این توان علمی «زندگی من» را تغییر میدهد. این همان لحظهای است که یک موضوع استراتژیک به یک مسئله ملموس اجتماعی تبدیل میشود.
چرا نه به بازگشت تجربه برجام؟
رهبری با دقت به حافظه تاریخی ملت رجوع کردند. دشمن سعی میکند حافظه مردم کوتاه باشد تا دوباره فریب وعدهها را بخورند. اما رهبری با یادآوری “تجربه برجام،ـ وعدههای عملنشده، تحریمهای بیشتر) ذهن مخاطب را به گذشته وصل کردند. این در واقع «پیشگیری شناختی» بود: بستن راه نفوذ دشمن از طریق تکرار امیدهای دروغین.
چرا موشک و امنیت؟
سؤال سادهای که مطرح کردند «اگر موشک نداشتیم چه میشد؟» این یک تصویرسازی ذهنی بود. رهبر انقلاب نمیخواستند فقط آمار و تحلیل بدهد، بلکه میخواست مخاطب خودش در ذهنش سناریو را بازسازی کند: کشوری بدون بازدارندگی، در برابر دشمن بیرحم. این روش، «شناخت مشارکتی» میسازد؛ مردم خودشان به نتیجه میرسند که توان دفاعی حیاتی است.
عزت به مثابه خط قرمز
وقتی در پایان گفتند «هیچ ملت با شرفی مذاکره همراه تهدید را نمیپذیرد»، در واقع گره نهایی را زدند. این جمله نه فقط یک موضع سیاسی، بلکه چارچوبی برای درک همه محورها بود: جوانان، اتحاد، علم، حافظه تاریخی و امنیت، همه در خدمت یک اصلاند؛ عزت ملی.
انتهای خبر/۱۳۰۴
تمام حقوق برای مجله خبری تپور محفوظ می باشد کپی برداری از مطالب با ذکر منبع بلامانع می باشد.