پنجشنبه ۹ بهمن ۱۴۰۴
به گزارش تپور، آیتالله دکتر سید عبدالله ضیایی گیلانی، عالمی که عمر خود را وقف علم، خدمت به مردم و هدایت فکری و فرهنگی جامعه کرد، نمونهای درخشان از نسلی است که ایمان، دانش و جهاد را با هم آمیخت.
از روستای کوچک تا قلههای بزرگ اندیشه
سال ۱۳۰۲ در روستای دریاکنار لنگرود، کودکی به دنیا آمد که بعدها نامش در تاریخ معاصر گیلان و ایران میدرخشید. سید عبدالله ضیایی با همت و پشتکار، مسیر پررنج تحصیل را پیمود و از مدرسه روستایی تا حوزه علمیه قم و سپس نجف اشرف رفت؛ جایی که محضر بزرگانی چون آیتالله بروجردی، علامه طباطبایی و امام خمینی(ره) را درک کرد. او تنها به درس حوزه بسنده نکرد و تا اخذ دکترای علوم تربیتی از دانشگاه تهران پیش رفت؛ او نمونهای از پیوند موفق علم دینی و دانشگاهی است.
عالمی که خدمت را عبادت میدانست
از سال ۱۳۴۱ تا پیروزی انقلاب اسلامی، به فرمان امام خمینی(ره) در آستانه اشرفیه مستقر شد. حوزه علمیه جلالیه را بازسازی کرد، مسجد جامع را با گنبدی باشکوه مرمت نمود، بیمارستان ساخت، پمپ بنزین احداث کرد و چندین مسجد و حمام بنا نهاد. این خدمات فقط سازه نبود، بلکه بذر ایمان و اخلاق در دل مردم کاشت. صدها طلبه از مکتب او به جامعه دینی کشور راه یافتند.
سنگر فکر در برابر انحراف
خانه آیتالله ضیایی، سنگر پاسخ به شبهات فکری و دینی بود. از دانشگاهیان و فرهنگیان تا جوانان پرسشگر، پای سخن او مینشستند و با استدلال، پاسخ میگرفتند. او در روزگاری که تودهایها، بهاییها و جریانهای منحرف به دنبال تغییر ذهنها بودند، با آرامش و علم، جوانان را به مسیر روشن هدایت میکرد.
مبارز نستوه و مشاور امین
آیتالله ضیایی، رژیم پهلوی را نامشروع میدانست و هرگز به آن تن نداد. ساواک او را ممنوعالمنبر کرد و حتی خانهاش را آتش زد، اما ایستادگی او خم به ابرو نیاورد. در کنار مرحوم آیتالله کاشانی مشاور امینی بود و پس از انقلاب، بهعنوان نماینده گیلان در مجلس خبرگان قانون اساسی نقشآفرینی کرد.
آخرین روزها و میراث ماندگار
سالهای پایانی عمر را در قم گذراند و بهعنوان نخستین دبیر شورای مدیریت حوزه علمیه، نظم و برنامه را به این نهاد علمی آورد. پس از مبارزهای سخت با بیماری سرطان، در ۲۳ مرداد سال ۱۳۶۸، شام غریبان امام حسین(ع)، چشم از جهان فروبست.
نام آیتالله ضیایی، یادآور نسلی است که به جای حرف، عمل کرد؛ نسلی که در آن عالم دین نه تنها منبر، بلکه میدان خدمت، سازندگی و هدایت را در دست داشت. امروز، جوانان اگر بخواهند ایران فردا را بسازند، باید نگاهشان را به چنین الگوهایی بدوزند.
انتهای خبر / ۱۳۰۷
تمام حقوق برای مجله خبری تپور محفوظ می باشد کپی برداری از مطالب با ذکر منبع بلامانع می باشد.